two to tango, three to tangle..

yatak gerçekten de tek kişilik ve bu konuda hiç şakası yok. vicdan azabını da andıran ne idüğü belirsiz birşey hissediyorum ama yerde uyuyasım da gelmiyor o saatten sonra. macera ordusunun önden koşup bayrak sallayan neferleri olarak yine saçma sapan bir konum durum ve göçüm içerisinde bulmuşuz işte kendimizi. dar alanda birlikten kudret değilse de ısı doğuyor en azından ve şirin beldemizin ilik titreten gecesinde uykuya bir adım daha yanaşmayı başarıyoru-m/z. huzursuz bünye sendromum atağa geçiyor, bizi fazla bekletmeden, dönmeye çalışıyorum, lakin tek başarım duvarla akrabalık ilişkisi kurmak oluyor. yataktaşlarım simültane dönmemizi öneriyorlar, bunun sonucunda girdiğimiz kahkaha krizinden faydalanarak duvarla aramıza iki parmak kadar mesafe koyuyorum. durumdan hoşnut kalmamış olsa gerek ki yatakla işbirliği yapıp üzerimdeki yorganın yarısını hala-hop-tereyağlıballıekmek formülüyle kaybediveriyor. yorganın ilişkimizdeki ehemmiyetini takriben on dakika açıkladıktan sonra, yataktaşlarımın da susması üzerine, rahatlayıp uyuyakalıyorum. düşümde sal'layız, kahve falı bakıyoruz, sonra düşümde uyanıyorum, sonra gerçekten uyanıyorum, sonra hala biraz daha uyuyabileceğimi farkedip tekrar uyuyakalıyorum, yeterince uzun olmayan bir süre sonra çalar saatin dırıltısıyla uyanıyorum, yarım saat daha n'ooluurrr, diye homurdanarak tekrar uyuyorum, saatin iddiasına göre yarım saat bence bir ila iki dakika olan bir müddet sonra tekrar uyanıyorum. oda karanlık ama zaten gözlerimi açamıyorum, eşyalarımı el yordamıyla toparlayıp hazırlanıyorum ve kendimi ('bunu bir an önce yaptım yaptım yoksa asla yapamam' ekolünün bir temsilcisi olarak) dışarı atıyorum. kent karanlık, ay hala gökte, hava buz, sokaklarda tek tük insanlar, neyse ki sandviççim açılmış-mama edinebilirim diye kendimi avutarak eve yollanıyorum...

geçen cuma...

düşümde evdeyim ve annem benden birşeyler saklıyor. o üst kata çıktığı anda sırrı keşfediyorum: sularımız ölülerimizin ruhlarından birer parça taşıyor. o yüzden sulara, şu anda ne olduğunu anımsamadığım, bir madde katmazsak ruhların seslerini, su kütlesinin büyüklüğüne göre fısıltı ya da gürleme halinde, duyabiliyoruz. korkuyorum, annemi çağırıyorum hemen. beni atalarımla tanıştırıyor, anneannem ve dedemle. şimdilik onlara güvenebileceğimi söylüyor. o koruyucu/kovucu büyüleri hazırlarken ben de anneannem ve dedemle konuşmaya başlıyorum. sonra duvarları çepeçevre aynalarla kaplı yemek salonuna giriyorum ve aynalarda tüm diğer akrabalarımı görüyorum, sandalyelerin boş olduklarını belirtmeme gerek yok zannedersem...

Which Polyhedral Are You?

You are a four-sided die, a d4. Otherwise known as a tetrahedron, a "Caltrop", or (to a lesser degree) "Ol' Pointy". This crap bores you, so I'll get to the point. Others tend to see you as petty, conniving, manipulative, argumentative, defensive, greedy, and needlessly antagonistic. You see yourself as focused, effective, efficient, influencing, shrewd, tactical, and direct. Both points of view are in fact correct. You always know the best way to get things done, a fact that never wins sympathy with others. Whenever you manage to gain control of a situation, your solutions are swift and brutal. Unfortunately everyone else is convinced that granting you such power is, "a bad thing" and often conspire to keep it out of your hands. Such short-sighted fools!

Take the quiz at dicepool.com

"wir haben angst und sind allein"

what would you make of three dogs and a kid, all leashed together in a small patch of green by the street?
i made a good omen, far too good to be true perhaps.
(in my dream, elder god was also present, along with colored beads scattering in pace with the heavy rain beating down on the dark northern city.)
yet here i am, alone in the faerie realm i always dreamt of, without neither a prince nor a wolf in sight to relieve me from this solitude.
the castle overlooking the city holds no treasure for me and the stars are as far from being right as always.
yet i keep waiting, upon dreams and nightmares alike. i will keep treading the old stone bridge till my boots crumble and my feet bleed, as is the tradition of folktales.
because i am at the right place, this time i know this much at the very least, so my vigil is not completely devoid of hope. perhaps, when the right time arrives, i would become a wolf and devour princes instead of waiting for them. until then, silver mistress doth mine heart possess...